Een gekleurd verslag van de avond + 2 vragen.

De vraag van de avond was:

"Wie zijn de stakeholders wiens bijdragen nogal eens buiten ons beeld vallen ?  Welke vitale rol spelen zij op het speelveld van ondernemingen en organisaties van de toekomst?"

Anders gezegd:

"Welke  stakeholders nemen we mogelijk te weinig in acht als het gaat om de realisatie van onze missie en het voorbereiden van de toekomst van onze organisatie(s)?"

Deze vraag werd onmiddellijk genuanceerd met de waarneming dat het (ook) om bepaalde kwaliteiten en expertises van stakeholders kan gaan, en dat elke stakeholder wel met zulk een onderwaardering te maken kan krijgen.

Met het vragen naar bepaalde groepen van stakeholders kwamen we onmiddelijk ook terecht in een tweestrijd:

- "laat ik mijn aandacht trekken door het spel van emoties: de 'ontevredenheid' van minder gewaardeerde stakeholders?", met de verassende vaststelling dat we ons in leidinggevende posities minstens even ondergewaardeerd kunnen voelen! 

- "of kijk ik uit naar wat een aantal minder-gewaardeerde stakeholders werkelijk aan waardevol kunnen toevoegen aan mijn onderneming/organisatie/project?"

In een verkennende opstelling brachten we een handvol als "mindergewaardeerd" herkende stakeholders bij elkaar, en keken uit naar wat die in een samenspel zouden kunnen betekenen voor de 'waarde-creatie'. 

Bij de opstelling zagen we hoe er als een dynamiek ontstond die vanzelf evolueerde naar een zeker evenwicht, enkel en alleen doordat deze stakeholders met mekaar in contact gebracht werden.

Een aantal deelnemers  apprecieerden sterk de mogelijkheid tot ongedwongen ontwikkelling naar connectie en onderlinge waardering van de opgestelde stakeholders. Opvallend: "Dat wat waarde kon brengen" evolueerde zelf doorheen de opstelling, en riep ook de vraag op naar de invloed van de waarden van stakeholders op die van de organisatie en omgekeerd.

"Harmonie maar geen  'krachtig' systeem" was het oordeel over de eindfase.  "Voor sommigen was dat frustrerend, anderen zagen het gewoon als een onderdeel van een golfbeweging: "er mag plaats zijn voor deze zoekende beweging in de 'luwte' zonder dat ze onmiddelijk de organisatie in beweging zet." 

In een tweede opstelling voegden we het personeel toe dat in principe de kerntaken ("primair proces") in de organisatie moest waarmaken . Het ontplooiende systeem bleef echter hardnekkig verwijzen naar het belang van de minder-gewaardeerde stakeholders meer bepaald als correctie van het onvermogen van degene die de kerntaken uitoefenden om connectie te maken met de andere stakeholders. In zekere zin zagen we hen zichzelf verliezen door zelfingenomenheid en de druk van (hun eigen) verwachtingen met hun rol verbonden.

Pas wanneer er een bepaald soort leiding mee in het spel kwam kon iedereen opnieuw zijn plaats vinden die bij zijn rol klopte, zonder de nieuw-gevonden 'connectie' te moeten verliezen.

"Nederigheid" was een woord dat bij de nabespreking regelmatig viel..

Oogst van een aantal eerder virtuele bevindingen.

Om te ontdekken hoe Theateropstellingen echt werkt in  de praktijk van een reële organisatie was, na deze nog eerder abstracte opstellingen, een concrete case meer dan welkom.

Twee cases dienden zich aan. De eerste vraag zat al lang klaar en leek op een omkering van het gangbare beeld van de mindergewaardeerde stakeholders: een gevoel van gebrek aan waardering van een faciliterende organisatie die meester is in het.. waarderen van stakeholders. Vanwege de mogelijke complexiteit en de vraag op we dit op de korte tijd die ons restte met genoeg zorg zouden kunnen benaderen, kozen we voor een tweede case: die van een..

faciliterende organisatie die zeer diverse stakeholders van 'duurzaamheid' samenbrengt en daarbij te maken krijgt met een licht escalerend conflict van leden/stakeholders onderling.
(Achteraf gezien was de situatie niet zo heel verschillend van de eerste vraag! En bleek de vraag naar 'waardering voor het faciliterend leiderschap' opvallend aanwezig op deze avond.. )

Het werd een boeiende en zeer actuele 'voorstelling', die bestaande verwachtingen en oordelen flink in vraag stelde en liet zien dat werkelijk waarderen van stakeholders geen kwestie van 'diplomatie' is, maar het durven loslaten en uitkijken naar wat echt 'at stake' is.  

Jammer dat de bewuste stakeholders, niet in de zaal waren.. of toch?

Tot slot nog een bedenking en twee vragen:

Het zien, waarderen en activeren van de ongeziene waarde die stakeholders kunnen brengen, hangt nauw samen met de eigen waarden en die van onze omgeving.  We weten dat waarden zich ontwikkelen met de tijd en de omstandigheden.  Het uitkijken naar waarde waar we het niet gewend zijn, zet ons de facto op het spoor van toekomstvisies. En dat is wat we met deze TheO-Exploreert de deelnemers wilden aanbieden: sporen van de organisaties van de toekomst. 

Vragen om verder over na te denken:

   "Wat heb je op 8 oktober voor de toekomst van je organisatie/missie meegenomen?"  

  " Hoe ga je eventueel de minder  gewaardeerde expertise, wijsheid en kwaliteiten van stakeholders aanspreken om die toekomst voor je organisatie verder uit te tekenen." 

We kijken uit naar jullie reactie!